RAMBERHAY RING THE BELL (Merlin)
V.: Catsun Wraine Maker
M.: Ch. Always Blue at Ramberhay
8-8-1999 - 14-9-2011
MERLIN, mijn altijd goedmoedige geweldige kerel, heb ik op 14 september moeten laten inslapen, net 12 jaar oud.
Op dinsdag 13/9 spuugde hij zijn avondeten uit, wilde wel later naar buiten. Bleef zoals altijd in de woonkamer slapen. 's Morgens bleek hij weer te hebben overgegeven (veel water) en hij lag middenin de kamer. Kwispelde even toen ik binnenkwam, maar verder heeft hij niets meer gedaan, geen poot bewogen. Had koorts en ademde redelijk snel. De dierenarts kwam direct op weg naar de praktijk; wilde hem aan een infuus hebben, gaf een antibioticaspuit en later prednison. Hij legde hem in m'n auto; daarna heb ik Merlin naar de praktijk gebracht, waar direct een infuus werd aangelegd. Hij reageerde nergens meer op en na enige tijd heb ik hem, in overleg met de dierenarts, laten inslapen. Dat kon erg hondvriendelijk door het infuus.
Waarom nu zomaar mijn Merlin!? Mister Vandermeulen, zoals z'n fokster Ruth Scott hem altijd noemde. Ik noemde hem ook vaak zo en dan scheen hij te grijnzen van plezier.
Merlin was vader van 17 nesten, waarvan 5 met mijn eigen meisjes, met in totaal 113 pups in alle 4 geboortekleuren. Na een paar jaar werd Merlin door bepaalde mensen ‘liefdevol' compleet de grond in geboord; hij zou slecht zijn en slecht vererven (concurentie-overwegingen?). Zo slecht was hij niet: bijvoorbeeld Lucky Number Silver Inspiration (BEST-in-SHOW Brussel!) en Sunday Mornings Aladdin, die mooie titels behaalden. Ook kleindochter Lucky Number La Gracia (Lucy) werd in zeer korte tijd Nederlands Kampioen.
Maar in eerste plaats was hij mijn ‘maatje'. Altijd mee, ging de bel dan stond hij klaar om te zien of het bezoek ‘goed' was; bezoek werd ook altijd door hem uitgeleide gedaan.
Met zijn grijszwarte royale vacht was hij toch wel imposant als hij bij het hek stond. Kwispelde altijd heel laag, wat sommige van z'n kinderen ook doen.
Op woensdagavond, 14/9 heb ik hem samen met m'n dochter Kitty, naar het crematorium gebracht, waar hij de volgende dag met andere dieren zou worden gecremeerd. Alle as wordt over de zee uitgestrooid.
Ik had hem zo graag nog heel lang willen houden, hij was een stukje van mezelf, ook altijd in voor een grapje. Nooit meer m'n tranen laten weglikken als ik droevig ben. Mijn grote kerel. Blijft in mijn hoofd en hart..M'n meisjes en ik missen hem vreselijk…..
Voor meer foto's van MERLIN, ga naar REUEN, stamboom.
Puck van der Meulen-Bastiaan
LUCKY NUMBER MY CHOICE
V.: Nederlands & Internationaal Kampioen. Firstprivebears Hi Hat Looking
M.: Sweet Happyness Snowwhite.
27-3-1998 - 17-9-2011
Op woensdag 14-9 Merlin naar het crematorium gebracht en op donderdag 15-9 spuugde CHOICE haar avondeten uit!
Mijn hemel, is 't besmettelijk? Ze hield haar hoofd naar rechts, was doodmisselijk en had geen controle meer over haar poten. Dierenarts erbij, had geen koorts; medicijnen gekregen en ze moest zoveel mogelijk vocht ingegeven krijgen.
Vrijdag weer de dierenarts erbij, die onderhuidse vochtinjecties gaf. Ze bleef er wel erg bij, liet merken dat ze naar buiten wilde. Daar zakte ze toch weer in elkaar, maar als ik haar dan een ogenblik alleen liet, was ze ineens toch weer op een andere plaats gaan liggen. Wilde nog zo graag. 's Avonds ging ze, wat ze nooit deed, liggen op het kleed naast m'n bed, de slaapkamer is beneden. Zo hebben we de vrijdag en zaterdag doorgesukkeld: wilde opstaan, zakte weer in elkaar, lag dan ineens weer ergens anders.
Contact gehad met de dienstdoende dierenarts van een andere praktijk die wel op de hoogte was. Zaterdagmiddag belde hij zelf op en we spraken af dat ik begin van de avond zou bellen hoe ze was. 's Middags wilde ze op de hondenbank en bleef daar rustig liggen met haar hoofd op een kussentje tegen de armleuning, als een Diva.
's Avonds laat kwam de dierenarts en ze vond alles goed. Normaal zou ze zijn opgesprongen om hem hartelijk te verwelkomen, maar ze bleef liggen.
Dus na overleg ook HAAR laten inslapen. Deed hij ook met een klein infuus, heel hondvriendelijk.
Choice was een echte mensenhond. Was altijd blij en vrolijk. Sprong heel enthousiast bij iedereen op schoot en likte gezichten uitbundig af. Ze hield niet van foto's maken.
Choice heeft 4 nesten gehad, steeds met 7 pups! Ze was een heel atletische hond en zo zijn haar kinderen, veel uitblinkers bij de behendigheid. Zo won haar dochter Lucky Number Happiness for Vicca 3 jaar achtereen de titel clubkampioen NBCC Behendigheid.
´t Is duidelijk te zien dat Choice niet van foto´s maken hield. Zo is de camera weg en dan vloog ze weer blaffend rond!
Ik begon deze week met 5 honden en eindigde er met drie. Iets teveel voor mij…Door al deze gebeurtenissen kon ik niet naar de Jonge honden en Inventarisatiedag komen. Die middag heb ik haar samen met vriendin/oppas Wil, Merlin achterna gebracht. M'n huis is nu wel erg leeg….
Puck van der Meulen-Bastiaan
